การใชโคชชวยจำสำหรบการเปาขลยหลบไลเสยงมอบน: การพฒนาและประสทธผลในนกเรยน ระดบชนประถมศกษาปท 3

Information from the abstract

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การเรียนดนตรีไทยโดยเฉพาะการเป่าขลุ่ยหลิบ ซึ่งมีเสียงแหลมสูงนั้น นักเรียนหลายคนมักพบปัญหาในการวางตำแหน่งนิ้วให้แม่นยำและรวดเร็ว โดยเฉพาะการไล่เสียงหรือที่เรียกว่า "การไล่เสียงมือบน" หากพื้นฐานการวางนิ้วไม่แข็งแรง จะส่งผลให้เสียงที่เป่าออกมาไม่ใส กังวลดังก้อง หรือเพี้ยนไปได้ การฝึกเป่า อย่างถูกวิธีและสม่ำเสมอจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่จะช่วยให้นักเรียนสามารถควบคุมนิ้วได้อย่างเป็นธรรมชาติ และคล่องแคล่วมากขึ้น ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา จำนวน 16 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง โดยใช้แบบฝึกโค้ชช่วยจำควบคู่ กับแบบฝึกธรรมดา เก็บข้อมูลด้วยแบบประเมินทักษะการเป่าขลุ่ยหลิบ (rubrics) 2 ด้าน ได้แก่ด้านจังหวะ (10 คะแนน) และด้านทำนอง (10 คะแนน) รวมคะแนนเต็ม 20 คะแนน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและ t-test แบบตัวอย่างเดียว พร้อมบันทึกข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสังเกตในชั้นเรียน ผลการวิจัย: ผลการวิจัยพบว่า การประเมินทักษะการเป่าขลุ่ยหลิบของนักเรียนทั้ง 16 คน มีคะแนนเฉลี่ยรวม เท่ากับ 18.31 (SD = 2.12, n = 16) ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 15 คะแนนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t(15)=6.25, p

Why this record is monitored

This record has an Impact Signal of 81/100 based on recency, source, collaboration, and bibliographic signals. It prioritizes monitoring and is not a judgment of research quality.

Related topics: Diverse Music Education Insights · Teacher Education and Assessments · Music Therapy and Health