นักวิจัยมหาวิทยาลัยมหาสารคามจัดระบบแนวคิดการประพันธ์ การเรียบเรียง ตำแหน่งนั่ง และโน้ตมาตรฐานสำหรับวงออร์เคสตราอีสานที่ใช้เครื่องพื้นบ้าน 40 ชนิดทั้งหมด แนวทางยืมโครงสร้างการจัดวงแบบซิมโฟนี แต่รักษาเสียง modal และพื้นผิวของพิณ โหวด แคน และโปงลาง เพื่อให้มรดกมุขปาฐะถ่ายทอดและสอนได้ในสถาบัน
ข้อค้นพบสำคัญ
- กรอบนี้ทำให้เครื่องพื้นบ้าน 40 ชนิดสร้างมิติ multi-tonal โดยไม่เพิ่มเครื่องตะวันตก และเปลี่ยน repertoire มุขปาฐะเป็นต้นแบบโน้ตและการจัดวงที่ใช้ซ้ำได้ ผู้เขียนเสนอว่าเป็นโครงสร้างเพื่อ safeguarding และ visibility ในอุดมศึกษา
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
งานเสนอโมเดลให้มรดกดนตรีท้องถิ่นเข้าสู่เวทีขนาดใหญ่โดยไม่ถูกแทนที่ด้วยเครื่องตะวันตก และเป็นกรณีศึกษาการทำมาตรฐานที่ยังรักษาอัตลักษณ์ แต่ความสำเร็จต้องวัดจากการยอมรับของศิลปิน ชุมชน ผู้เรียน และผู้ฟัง ไม่ใช่โครงสร้างเพียงอย่างเดียว
บทบาทของนักวิจัยไทย
ผู้เขียนทั้งหมดจากมหาวิทยาลัยมหาสารคามสร้างองค์ความรู้จากวัฒนธรรมอีสานเพื่อการศึกษา การประพันธ์ และการแสดงระดับนานาชาติ
ข้อจำกัดที่ควรรู้
เป็นบทความเชิงกรอบและต้นแบบ ไม่ใช่การทดลองเปรียบเทียบ ไม่รายงานการประเมินผู้ฟัง นักดนตรี หรือชุมชน การใช้ notation และโครงสร้างตะวันตกอาจช่วยอนุรักษ์แต่ก็อาจเปลี่ยนการเรียนรู้แบบมุขปาฐะ จึงต้องมี governance จากผู้ถือวัฒนธรรม