การทดลองแบบสุ่มและปกปิดสองฝ่ายในผู้ใหญ่ 345 คนที่สงสัยวัณโรคปอดแต่เสมหะน้อยหรือผลสเมียร์ลบ พบว่าการพ่น racemic salbutamol เพื่อชักนำเสมหะติดต่อกันสามวันให้ผลตรวจรวมจากสเมียร์หรือเพาะเชื้อสูงกว่าน้ำเกลือเข้มข้น 3% และเกิดเหตุไม่พึงประสงค์น้อยกว่า อย่างไรก็ตาม งานนี้ทำในโรงพยาบาลเดียวและประเมินผลด้านการเก็บตัวอย่างเพื่อวินิจฉัย ไม่ใช่ผลการรักษาวัณโรค
ข้อค้นพบสำคัญ
- ผลตรวจรวมจากสเมียร์หรือเพาะเชื้อเท่ากับ 18.0% ในกลุ่มซาลบูทามอล เทียบกับ 9.2% ในน้ำเกลือเข้มข้น (p=0.043) เหตุไม่พึงประสงค์เกิด 9.8% เทียบกับ 28.3% (p=0.034) อาการแน่นหน้าอก 2.3% เทียบกับ 8.1% (p=0.031) และในผู้ที่เกิดหลอดลมหดเกร็ง ไม่มีผู้ใช้ซาลบูทามอลต้องได้รับยาช่วยเหลือ เทียบกับ 13.3% ในกลุ่มน้ำเกลือ (p
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
หากทำซ้ำได้ในบริบทอื่น วิธีนี้อาจช่วยเพิ่มผลผลิตของตัวอย่างสำหรับการยืนยันวัณโรคในสถานบริการที่พบผู้ป่วยเสมหะน้อย พร้อมลดภาระเหตุไม่พึงประสงค์จากการชักนำเสมหะ
บทบาทของนักวิจัยไทย
นักวิจัยจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ออกแบบและดำเนินการทดลองในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ จึงเป็นหลักฐานที่เกิดจากระบบบริการของไทยโดยตรง
ข้อจำกัดที่ควรรู้
เป็นการศึกษาศูนย์เดียว เก็บข้อมูลในปี 2016-2019 และผลหลักเป็นผลตรวจจากสเมียร์หรือเพาะเชื้อ ไม่ได้พิสูจน์ว่าการวินิจฉัยเร็วขึ้นหรือผลการรักษาดีขึ้น ความแตกต่างอาจขึ้นกับขั้นตอนห้องปฏิบัติการ ประชากร และความพร้อมของยา จึงยังไม่ควรเรียกวิธีนี้ว่าเป็นมาตรฐานที่เหนือกว่าในทุกบริบท