กรณีศึกษาหลักสูตรครูดนตรีใช้ข้อมูลผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 82 คนและเอกสารหลักสูตรเพื่อเชื่อม Outcome-Based Education กับ AUN-QA พบช่องว่างระหว่างสมรรถนะที่คาดหวังกับระดับที่หลักสูตรถูกมองว่าทำได้ และเสนอโมเดลเชื่อมผลลัพธ์รายหลักสูตร แผนที่รายวิชา และการประเมิน
ข้อค้นพบสำคัญ
- ความคาดหวังสมรรถนะกับการบรรลุที่รับรู้มีช่องว่างซึ่งผู้เขียนตีความว่าเกิดระดับโครงสร้าง โมเดลแปลงความคาดหวังเป็น program learning outcomes ที่วัดได้ เชื่อมรายวิชาอย่างมีลำดับ และผูกหลักฐานการประเมินกับกลไกประกันคุณภาพ
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
หลายหลักสูตรเผชิญปัญหา outcome, การสอน และการประเมินไม่สอดคล้องกัน กรอบนี้อาจถ่ายทอดไปยังวิชาชีพอื่นได้หากปรับสมรรถนะตามบริบทและมีระบบติดตามผลจริง
บทบาทของนักวิจัยไทย
ผู้เขียนหลักจากมหาวิทยาลัยมหาสารคามใช้หลักสูตรครูดนตรีไทยเป็นสนามพัฒนาโมเดลที่เชื่อมความต้องการท้องถิ่นกับมาตรฐาน AUN-QA
ข้อจำกัดที่ควรรู้
เป็นกรณีหลักสูตรเดียว ขนาดผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจำกัด และระดับ attainment เป็นการรับรู้ ไม่ใช่การวัดสมรรถนะผู้สำเร็จจริง โมเดลยังไม่ได้รับการทดลองก่อน-หลังหรือเทียบหลักสูตรอื่น ความเห็นของกลุ่มที่เข้าร่วมอาจไม่แทนผู้ใช้บัณฑิตทั้งหมด