งาน practice-based ติดตามศิลปินที่วาดภาพคนไร้บ้านในซานฟรานซิสโกและนิวยอร์ก มอบภาพให้ผู้เป็นแบบ และเปิดให้สาธารณะร่วมผ่านสื่อสังคมตลอดหกปี โครงการนำไปสู่นิทรรศการในพิพิธภัณฑ์และมีรายงานว่าคนไร้บ้านบางคนได้รับข้อเสนองาน คุณค่าหลักคือการทำให้ผู้ถูกมองข้ามปรากฏในพื้นที่สาธารณะ แต่ผลลัพธ์เชิงการจ้างงานหรือสุขภาวะยังไม่ได้ประเมินอย่างเป็นระบบ
ข้อค้นพบสำคัญ
- วัสดุเริ่มจากกระดาษและบรรจุภัณฑ์ที่หาได้ในพื้นที่ ก่อนพัฒนาเป็นวัสดุคุณภาพสูงเมื่อโครงการเติบโต การมีส่วนร่วมผ่านสื่อสังคมเพิ่มการรับรู้และนำไปสู่นิทรรศการที่เชิญผู้เป็นแบบเข้าร่วมด้วย ผู้เขียนยกตัวอย่างข้อเสนองานบางกรณี แต่ไม่มีจำนวนผู้เข้าร่วมทั้งหมด อัตราการติดตาม หรือข้อมูลผลลัพธ์มาตรฐาน
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
โครงการเสนอรูปแบบการสื่อสารปัญหาสังคมที่หลีกเลี่ยงการทำให้คนเป็นเพียงสถิติ และอาจเป็นบทเรียนแก่พิพิธภัณฑ์ เมือง และองค์กรช่วยเหลือเรื่องการมีส่วนร่วมอย่างมีศักดิ์ศรี อย่างไรก็ดี การนำไปใช้ต้องคำนึงถึงความยินยอม สิทธิในภาพ และการแบ่งปันอำนาจกับผู้ถูกนำเสนอ
บทบาทของนักวิจัยไทย
Gomesh Karnchanapayap จากมหาวิทยาลัยศิลปากรร่วมวิเคราะห์โครงการ ทำให้สถาบันไทยมีบทบาทในการเชื่อมศิลปะร่วมสมัยกับประเด็นศักดิ์ศรีมนุษย์ระดับนานาชาติ แม้พื้นที่ปฏิบัติจริงอยู่ในสหรัฐอเมริกา
ข้อจำกัดที่ควรรู้
เป็นกรณีศึกษาโครงการเดียวและอาศัยการตีความของผู้สร้างกับเรื่องเล่าผลลัพธ์ ไม่มีการสัมภาษณ์อย่างเป็นระบบจากผู้เป็นแบบ ไม่มีตัวชี้วัดสุขภาวะหรือการจ้างงาน และอาจมี survivorship bias จากการนำเสนอเหตุการณ์ที่โดดเด่น