ทีมมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ทดสอบเม็ดเกลือและสารละลายโซเดียมคลอไรด์เข้มข้นกับ Staphylococcus aureus และ Pasteurella canis พบการยับยั้งเชื้อ ลดไบโอฟิล์ม และลดสัญญาณกระตุ้นการอักเสบในเซลล์ รวมถึงลดจำนวนแบคทีเรีย 77.5% ในแบบจำลองแผลช่องปากหนูเบื้องต้น
ข้อค้นพบสำคัญ
- วงยับยั้งของเม็ดเกลือเท่ากับ 13.33 มม.สำหรับ S. aureus และ 28.75 มม.สำหรับ P. canis เทียบกับ chlorhexidine 23.10 และ 31.43 มม. สารละลาย 1% และ 10% รักษาความมีชีวิตเซลล์มากกว่า 80% พร้อมลดไบโอฟิล์มและ NO แบบจำลองหนูลดเชื้อจาก 8.9×10^2 เหลือ 2.0×10^2 CFU/มล.
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
หากผลยืนยันในสัตว์เลี้ยง วิธีเฉพาะที่ราคาต่ำและเก็บรักษาง่ายอาจมีประโยชน์ในพื้นที่ที่เข้าถึงผลิตภัณฑ์ทันตกรรมสัตวแพทย์จำกัด อย่างไรก็ตาม ต้องเปรียบเทียบกับมาตรฐานการรักษาและประเมินผลต่อเนื้อเยื่อและจุลชีพประจำถิ่นก่อน
บทบาทของนักวิจัยไทย
ผู้เขียนเก้าคนจากคณะวิทยาศาสตร์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ และศูนย์นวัตกรรมวัสดุต้านจุลชีพของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เชื่อมวัสดุชีวภาพ จุลชีววิทยา และสัตวแพทยศาสตร์เข้าด้วยกัน
ข้อจำกัดที่ควรรู้
หลักฐานส่วนใหญ่เป็นหลอดทดลองและหนู ไม่ใช่สุนัขหรือแมวที่เป็นโรคจริง แบบจำลองใช้การสัมผัส 30 นาทีซึ่งอาจไม่สะท้อนการใช้จริง ยังไม่ทราบการระคายเคือง ความเจ็บปวด การกลืน เกลือส่วนเกิน ผลต่อการหายของแผล และผลระยะยาวต่อจุลชีพช่องปาก
ตรวจสอบแหล่งต้นทาง
SciSci↗DOI: 10.3390/sci8070168