ทีมวิจัยที่มีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ร่วมเปลี่ยน Salvinia cucullata ซึ่งเป็นพืชน้ำรุกรานให้เป็นไบโอชาร์ แล้วทดสอบกับหญ้าหวานภายใต้ระดับน้ำที่ต่างกัน ผลชี้ว่าไบโอชาร์ไม่ได้เพิ่มชีวมวลอย่างสม่ำเสมอ แต่สัมพันธ์กับการแตกกิ่งด้านข้าง สารต้านอนุมูลอิสระบางชนิด และการเปลี่ยนการแสดงออกของยีนในเส้นทางสร้างสารให้ความหวาน
ข้อค้นพบสำคัญ
- ไบโอชาร์สัมพันธ์กับการเพิ่ม transcript ของ KAH และ UGT76G1 และลด UGT74G1 เล็กน้อย ขณะที่ stevioside ลดลงและ rebaudioside A ค่อนข้างคงที่ ลักษณะเด่นด้านทรงพุ่มคือความสูงลดลงแต่กิ่งด้านข้างเพิ่มในบางภาวะขาดน้ำ ส่วนพื้นที่ใบ ชีวมวลรวม และน้ำหนักรากไม่ได้ดีขึ้นอย่างสม่ำเสมอ สาร flavonoid กรด gallic และกิจกรรม DPPH สูงขึ้นเฉพาะบางระดับน้ำ
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
งานเสนอทางเลือกจัดการพืชน้ำรุกรานควบคู่กับการพัฒนาวัสดุปรับปรุงดินสำหรับพืชเศรษฐกิจ แต่ผลที่ไม่เป็นเส้นตรงเตือนว่าไบโอชาร์ไม่ใช่คำตอบแบบใช้สูตรเดียวทุกพื้นที่ จำเป็นต้องออกแบบตามชนิดดิน ปริมาณใช้ และเป้าหมายคุณภาพสารหวาน
บทบาทของนักวิจัยไทย
นักวิจัยไทยจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่มีบทบาททั้งด้านพืชสวน สรีรวิทยาพืช และผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ ทำให้โจทย์ท้องถิ่นเรื่องวัชพืชน้ำเชื่อมกับตลาดสารให้ความหวานระดับนานาชาติ
ข้อจำกัดที่ควรรู้
การทดลองประเมินยีนที่เลือก ไม่ใช่ transcriptome ทั้งระบบ ผลด้านชีวมวลไม่สม่ำเสมอ และยังขาดข้อมูลเคมีดิน กลไกสัญญาณความเครียด ผลผลิตระยะยาว คุณภาพไบโอชาร์แต่ละล็อต และการทดลองภาคสนามหลายพื้นที่ จึงยังไม่ควรแปลงผลเป็นคำแนะนำอัตราใช้เชิงพาณิชย์