การวิเคราะห์เชิงคุณภาพผลงานเด่น 12 ชิ้นของจางหวนระหว่างปี 1993–2005 เสนอว่า ช่วงแรกศิลปินใช้ร่างกาย ความสกปรก เลือด และการทดสอบขีดจำกัดเพื่อท้าทายระเบียบสังคมและขนบศิลปะจีน ก่อนเปลี่ยนไปสำรวจอัตลักษณ์ความเป็นจีนภายใต้สายตาตะวันตกหลังย้ายไปต่างประเทศ ข้อค้นพบเป็นการตีความทางสัญศาสตร์จากเอกสารและภาพผลงาน ไม่ใช่หลักฐานเชิงประจักษ์เกี่ยวกับเจตนาของศิลปินหรือผลต่อผู้ชม
ข้อค้นพบสำคัญ
- ช่วง 1993–1998 มีสัญญะ เช่น ร่างเปลือย ของสกปรก ของเหลวหนืด เลือด และผ้าขาว สื่อถึงการผลักไสและการวิจารณ์ข้อจำกัดทางสังคม ส่วนช่วง 1998–2005 หันใช้เตียงสมัยหมิง ที่นอนน้ำแข็ง ชุดเนื้อ ตัวอักษรจีน กรง และสถานที่เฉพาะ เพื่อสำรวจความเป็นจีนและความเป็นอื่นในเวทีโลก
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
กรอบอ่านนี้ช่วยเชื่อมประวัติศาสตร์ศิลปะจีนกับการถกเถียงสากลเรื่องร่างกาย การเซ็นเซอร์ การย้ายถิ่น และสายตาของโลกตะวันตก และใช้เป็นจุดตั้งต้นเปรียบเทียบศิลปินเอเชียในบริบทการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองได้
บทบาทของนักวิจัยไทย
Naruemon Nawarat และ Piyasaeng Chantarawongpaisarn จากมหาวิทยาลัยศิลปากรนำมุมมองด้านศิลปะและการออกแบบของไทยไปวิเคราะห์กรณีจีน งานนี้จึงเป็นบทบาททางวิชาการไทยในเครือข่ายเอเชีย ไม่ได้ศึกษาศิลปินหรือผู้ชมในประเทศไทย
ข้อจำกัดที่ควรรู้
อาศัยแหล่งทุติยภูมิและการคัดเลือกผลงาน 12 ชิ้น จึงขึ้นกับกรอบตีความของผู้วิจัย ไม่มีการสัมภาษณ์ศิลปิน ผู้ดูแลนิทรรศการ หรือผู้ชม และไม่ทดสอบว่าความหมายเดียวกันถูกรับรู้ต่างวัฒนธรรมหรือไม่