การศึกษาภาคตัดขวางรอบหนองหารพบตะกั่วในสัตว์น้ำ 3 ชนิดต่ำกว่าเกณฑ์ 0.3 มก./กก. และค่ารับสัมผัสอาหารมัธยฐาน 0.1004 ไมโครกรัม/กก.น้ำหนักตัว/วัน แม้อาการปวดกล้ามเนื้อและข้อพบมาก แต่ estimated dietary intake ไม่สัมพันธ์กับอาการหลังปรับปัจจัย (aOR 1.30; p=0.450) จึงไม่ควรสรุปว่าอาการเกิดจากตะกั่วในสัตว์น้ำ
ข้อค้นพบสำคัญ
- ตะกั่วทุกชนิดต่ำกว่า 0.3 มก./กก. EDI มัธยฐาน 0.1004 (IQR 0.0645-0.1785) ไมโครกรัม/กก./วัน ปวดระบบกล้ามเนื้อ 79.73% และปวดข้อ/กล้ามเนื้อ 71.62% ปัจจัยสัมพันธ์กับอาการคือเพศหญิง aOR 2.62, ไม่เคยอบรมความเสี่ยงตะกั่ว 3.39, กินเกิน 300 กรัม/มื้อ 2.47 และกินนานเกิน 30 ปี 2.16 แต่ EDI ไม่สัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ aOR 1.30 (95% CI 0.657-2.578; p=0.450)
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
ชุมชนพึ่งพาแหล่งน้ำต้องสมดุลความมั่นคงอาหารกับการเฝ้าระวังสารปนเปื้อน งานนี้แสดงประโยชน์ของการรวมข้อมูลอาหารกับการตรวจตัวอย่าง แต่การสื่อสารความเสี่ยงต้องไม่สร้างความตื่นตระหนกเมื่อระดับต่ำกว่าเกณฑ์และไม่พบความสัมพันธ์กับอาการ
บทบาทของนักวิจัยไทย
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร ร่วมกับวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทำงานในพื้นที่จริง ข้อมูลต้นทางยืนยันว่าไม่มีมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร แม้ฐานรองเคยจับชื่อจังหวัดเป็นสถาบัน
ข้อจำกัดที่ควรรู้
ภาคตัดขวางและอาการรายงานเองไม่ยืนยันสาเหตุ ไม่มีการวัดตะกั่วในเลือดหรือปัสสาวะ อาการปวดไม่จำเพาะต่อพิษตะกั่ว แบบจำลองอาหารพึ่งความจำ และตรวจสัตว์น้ำเพียง 3 ชนิด ผลไม่ครอบคลุมการสัมผัสจากน้ำ ดิน อาชีพ หรือแหล่งอื่น