โครงการบริการวิชาการระหว่างอินโดนีเซียและไทยใช้แนวทาง Participatory Action-Based Capacity Building เพื่อช่วยครูประถมออกแบบการเรียนรู้ที่เชื่อมเทคโนโลยีกับวัฒนธรรมท้องถิ่น ผลสำรวจเบื้องต้นระบุว่าครู 95% ต้องการการฝึกอบรม ขณะที่เพียง 22.5% เคยนำแนวทางนี้ไปใช้ และผู้จัดโครงการรายงานว่าความสามารถหลังเข้าร่วมดีขึ้น อย่างไรก็ดี บทคัดย่อไม่ระบุจำนวนผู้เข้าร่วม คะแนนก่อน–หลัง หรือขนาดผล จึงควรอ่านเป็นรายงานการพัฒนาศักยภาพ ไม่ใช่หลักฐานยืนยันประสิทธิผลแบบควบคุม
ข้อค้นพบสำคัญ
- การวิเคราะห์ความต้องการพบช่องว่างชัดเจนระหว่างความสนใจของครูกับการใช้จริง ผู้จัดรายงานว่าหลังโครงการครูเข้าใจ technopedagogy และ ethnopedagogy มากขึ้น สามารถพัฒนาสื่อที่อิงวัฒนธรรม และใช้เทคโนโลยีได้ดีขึ้น พร้อมเกิดเครือข่ายวิชาชีพข้ามประเทศ แต่ไม่มีตัวเลขผลลัพธ์หลังโครงการให้ตรวจสอบ
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
แนวคิดนี้ตอบโจทย์สากลเรื่องการเปลี่ยนผ่านดิจิทัลที่เคารพบริบทวัฒนธรรม และอาจนำไปปรับใช้กับพื้นที่พหุภาษาและชนกลุ่มน้อยได้ คุณค่าหลักในระยะนี้คือแบบจำลองกระบวนการทำงานร่วมกัน มากกว่าหลักฐานว่าผลสัมฤทธิ์ของครูหรือนักเรียนดีขึ้นในระยะยาว
บทบาทของนักวิจัยไทย
ผศ.ดร.พรรณิดา ขันธพัทธ์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เป็นผู้ร่วมงานฝ่ายไทย ทำให้ความเชื่อมโยงกับประเทศไทยอยู่ที่การออกแบบและแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างประเทศ ไม่ใช่เพียงการระบุสังกัดในฐานข้อมูล
ข้อจำกัดที่ควรรู้
ไม่มีข้อมูลจำนวนครู โรงเรียน ประเทศที่เป็นพื้นที่ดำเนินงาน คะแนนก่อน–หลัง ขนาดผล กลุ่มเปรียบเทียบ หรือการติดตามระยะยาวในบทคัดย่อ ผลที่รายงานจึงอาจได้รับอิทธิพลจากความคาดหวังของผู้เข้าร่วม การประเมินตนเอง และการคัดเลือกผู้สมัคร