แบบสำรวจออนไลน์ระดับโลกเก็บคำตอบที่ผ่านการตรวจสอบ 20,420 คนจาก 54 ประเทศในทุกทวีปที่มีประชากรอาศัยอยู่ พบว่าความตระหนักและความเข้าใจเรื่องชนิดพันธุ์ต่างถิ่นรุกรานยังต่ำ และดูเหมือนสัมพันธ์กับสถานะประชากรศาสตร์และสังคมของบุคคลมากกว่าบริบทสังคม–นิเวศของประเทศ ผู้มีความตระหนักมากกว่ามีแนวโน้มมองชนิดรุกรานในทางลบและสนับสนุนการจัดการมากกว่า แต่คนส่วนใหญ่ไม่สนับสนุนมาตรการจัดการส่วนใหญ่ที่นำเสนอ ผลบ่งชี้ว่าการสื่อสารและการมีส่วนร่วมเป็นเงื่อนไขสำคัญของนโยบาย แต่ความสัมพันธ์จากแบบสำรวจไม่พิสูจน์ว่าการเพิ่มความรู้เพียงอย่างเดียวจะสร้างการยอมรับ
ข้อค้นพบสำคัญ
- ชุดข้อมูลมีผู้ตอบที่ผ่านการตรวจสอบ 20,420 คนจาก 54 ประเทศ และแบบสอบถาม 23 ภาษา ครอบคลุมมาตรการจัดการ 20 แบบ
- ความตระหนักและความเข้าใจโดยรวมต่ำ และความแตกต่างสัมพันธ์กับลักษณะประชากรศาสตร์ของบุคคลมากกว่าบริบทสังคม–นิเวศระดับประเทศ
- ความตระหนักที่มากขึ้นสัมพันธ์กับการมองชนิดรุกรานในทางลบและการสนับสนุนการจัดการมากขึ้น แต่คนส่วนใหญ่ไม่สนับสนุนมาตรการส่วนใหญ่
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
การควบคุมชนิดรุกรานมักต้องใช้มาตรการที่ประชาชนมองว่ารุนแรง เสี่ยง หรือไม่เป็นธรรม หากไม่มีความเข้าใจและความไว้วางใจ การดำเนินงานอาจล่าช้าหรือล้มเหลว งานนี้ให้ฐานขนาดใหญ่สำหรับออกแบบการสื่อสารและการมีส่วนร่วมที่แยกตามประชากรและชนิดมาตรการ แต่ไม่ควรตีความว่าทัศนคติเชิงลบเป็นเป้าหมายในตัวเอง การสื่อสารควรอธิบายผลกระทบ ทางเลือก สวัสดิภาพสัตว์ ความไม่แน่นอน และกระบวนการตัดสินใจอย่างโปร่งใส
บทบาทของนักวิจัยไทย
Ratcha Chaichana จากภาควิชาเทคโนโลยีและการจัดการสิ่งแวดล้อม คณะสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นผู้ร่วมวิจัยในเครือข่ายนานาชาติ และช่วยให้ประเทศไทยอยู่ในกรอบการสำรวจหลายภาษาและหลายภูมิภาค บทบาทดังกล่าวเชื่อมความเชี่ยวชาญไทยด้านการจัดการสิ่งแวดล้อมกับคำถามสากลเรื่องการรับรู้ การยอมรับมาตรการ และธรรมาภิบาลชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
ข้อจำกัดที่ควรรู้
การรับสมัครผ่านแผงออนไลน์เชิงพาณิชย์และเป้าหมายประมาณ 400 คนต่อประเทศไม่ได้ทำให้ตัวอย่างเป็นตัวแทนระดับชาติอย่างสมบูรณ์ ผู้ไม่มีอินเทอร์เน็ตและกลุ่มชายขอบอาจมีโอกาสเข้าร่วมน้อย การตั้งชื่อชนิดรุกรานอาจประเมินความรู้ท้องถิ่นต่ำเกินไปเมื่อผู้ตอบรู้จักชื่อพื้นเมืองแต่จับคู่ฐานข้อมูลไม่ได้ ความหมายของคำแปลและความยอมรับต่อวิธีจัดการอาจต่างตามวัฒนธรรม การสนับสนุนที่ระบุเป็นสถานการณ์สมมติ ไม่เท่ากับพฤติกรรมจริง และข้อมูลภาคตัดขวางไม่ยืนยันว่า awareness เป็นสาเหตุของการสนับสนุน