งานวิจัยเผยแพร่ใน International Journal for Equity in Health วันที่ 2 พฤศจิกายน 2569 พัฒนากรอบนโยบายเพื่อขยายการเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้มีภาวะสูญเสียการได้ยินในไทย โดยเชื่อมภาษามือทางการแพทย์แบบมาตรฐานกับแอป MU-silentcare งานศึกษาครอบคลุม 7 ภูมิภาค ระยะที่หนึ่งรับฟังผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 138 คน ระยะที่สองสำรวจความต้องการ 421 คน และระยะที่สามจัดเวิร์กช็อปแอป 14 วันให้ผู้เข้าร่วม 453 คน พบว่าคะแนนความรอบรู้ด้านสุขภาพที่ผู้เข้าร่วมประเมินตนเองหลังเวิร์กช็อปสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ก่อนตรวจสอบข้อเสนอกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอีก 88 คน ผู้วิจัยเสนอแนวทางนโยบาย 5 ประการ ได้แก่ มาตรฐานสื่อสุขภาพแบบภาพ จุดบริการที่เป็นมิตรต่อคนหูหนวก การยกเลิกข้อจำกัดการใช้อุปกรณ์สื่อสารในสถานพยาบาล การประสานงานข้ามหน่วยงาน และการจัดสรรทรัพยากรอย่างเป็นธรรม ผลก่อน–หลังนี้ยังไม่ยืนยันว่าผลจากแอปจะคงอยู่ระยะยาว
ข้อค้นพบสำคัญ
- ศึกษา 7 ภูมิภาค: ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 138 คนในระยะสัมภาษณ์และสนทนากลุ่ม
- สำรวจความต้องการผู้มีภาวะสูญเสียการได้ยิน 421 คน
- ผู้เข้าร่วมการทดลองเวิร์กช็อปแอป 14 วัน 453 คน โดยคะแนนความรอบรู้ด้านสุขภาพที่วัดก่อน–หลังดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
- เสนอแนวทางเชิงนโยบาย 5 ประการเพื่อปรับระบบบริการให้เข้าถึงได้
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
กรอบคิดว่าความเหลื่อมล้ำในการสื่อสารสุขภาพเป็นผลจากการออกแบบระบบบริการมีศักยภาพให้ประเทศที่เผชิญอุปสรรคทางภาษาและการเข้าถึงบริการนำไปศึกษาต่อยอด แต่ยังไม่มีหลักฐานการนำมาตรการทั้งห้าไปใช้และประเมินผลระดับชาติหรือระดับสากล
บทบาทของนักวิจัยไทย
ผู้เขียนสังกัดคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันราชสุดา คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล งานเก็บข้อมูลจากผู้เกี่ยวข้องในประเทศไทยและพัฒนาแนวทางจากบริบทระบบบริการไทย
ข้อจำกัดที่ควรรู้
ระยะทดลองแอปเป็นการวัดก่อน–หลังเพียง 14 วันโดยไม่รายงานกลุ่มควบคุมแบบสุ่ม จึงยังสรุปไม่ได้ว่าแอปเป็นสาเหตุเดียวของคะแนนที่เปลี่ยนหรือผลคงอยู่ในระยะยาว ตัวชี้วัดบางส่วนเป็นการประเมินตนเอง และข้อเสนอเชิงนโยบายยังต้องทดสอบความเป็นไปได้ด้านงบประมาณ/การบังคับใช้