บทความใน Discover Sustainability เผยแพร่วันที่ 31 ตุลาคม 2569 โดยนักวิจัยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ติดตามนักเรียนมัธยมไทย 19 คนที่ดำเนินโครงการแก้ปัญหาขยะกับชุมชนเป็นเวลา 16 สัปดาห์ ใช้แบบประเมินตนเอง 3 ช่วงเวลา บันทึกสะท้อนคิด ชิ้นงาน และบันทึกภาคสนาม นักเรียนมีแนวโน้มประเมินสมรรถนะการลงมือแก้ปัญหาของตนสูงขึ้น และข้อมูลเชิงคุณภาพแสดงให้เห็นการปรับข้อเสนอจากแนวทางทางเทคนิคเบื้องต้นไปสู่การเจรจาและออกแบบการแก้ปัญหาที่สอดคล้องบริบทมากขึ้น ผลดังกล่าวอธิบายกระบวนการเรียนรู้ในกลุ่มตัวอย่าง ไม่ใช่ข้อยืนยันว่าการเข้าร่วมโครงการเพียงอย่างเดียวเป็นสาเหตุของพัฒนาการ
ข้อค้นพบสำคัญ
- ติดตามนักเรียนมัธยม 19 คนเป็นเวลา 16 สัปดาห์
- เก็บข้อมูลการประเมินตนเอง 3 รอบร่วมกับข้อมูลเชิงคุณภาพ
- พบการขยับจากแนวทางเทคนิคไปสู่การเจรจาปรับแผนและร่วมมือในบริบทจริง
- ไม่สามารถอ้างผลเชิงสาเหตุจากกิจกรรมได้
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
ชี้ว่าการศึกษาเพื่อความยั่งยืนควรฝึกการเจรจาและปรับแผนจากสถานการณ์จริง ไม่ใช่เน้นความรู้หรือพฤติกรรมสำเร็จรูปเท่านั้น อาจนำแนวคิดไปศึกษาซ้ำในหลายประเทศ
บทบาทของนักวิจัยไทย
นักวิจัย Sarayoot Channakorn, Boonsatien Boonsoong และ Jeerawan Ketsing สังกัดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ศึกษานักเรียนไทยและปัญหาขยะของชุมชน
ข้อจำกัดที่ควรรู้
ตัวอย่างเล็ก 19 คน เก็บข้อมูลที่รวมการประเมินตนเอง ไม่มีการออกแบบเปรียบเทียบเชิงทดลอง และรูปแบบการเรียนรู้ขึ้นกับบริบทโครงการกับชุมชน