งานวิจัยของ Waiyaporn Promwong และคณะใน National Journal of Community Medicine ศึกษาผู้ใหญ่ที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว 55 คนจากโรงพยาบาลตติยภูมิในชนบทไทย ช่วงสิงหาคม 2025–พฤษภาคม 2026 ใช้แบบประเมินอุปสรรคฟื้นฟูหัวใจฉบับภาษาไทย (CRBS-T) ผู้เข้าร่วมอายุมัธยฐาน 61 ปี ผู้หญิง 67.3% ไม่มีผู้ใดเคยได้รับการส่งต่อเพื่อฟื้นฟูหัวใจมาก่อน มิติอุปสรรคด้านโลจิสติกส์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด 2.62 (SD 1.16) ตามด้วยการรับรู้ความจำเป็นของการฟื้นฟู 2.53 (SD 0.93) ข้อคิดเห็นปลายเปิดสะท้อนปัญหาการสนับสนุนทางสังคมไม่เพียงพอ 32.7% โรคร่วม 23.6% และการขาดความรู้/การรับรู้บริการ 16.4% ผลนี้อธิบายอุปสรรคในกลุ่มตัวอย่าง ไม่ได้วัดประสิทธิผลของการรักษาผ่านทางไกลหรือพิสูจน์สาเหตุของการไม่เข้าร่วม
ข้อค้นพบสำคัญ
- ผู้เข้าร่วม 55 คน ไม่มีรายใดเคยได้รับการส่งต่อเข้าฟื้นฟูหัวใจ
- อุปสรรคด้านการเดินทางและปัจจัยโลจิสติกส์มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุด (2.62)
- ข้อคิดเห็นระบุขาดการสนับสนุนทางสังคม 32.7% และโรคร่วม 23.6%
- ข้อค้นพบเสนอให้ทบทวนการส่งต่อและการสื่อสารบริการในพื้นที่ แต่ยังไม่ทดสอบมาตรการแก้ไข
ทำไมจึงมีความสำคัญระดับโลก
ปัญหาที่งานนี้สะท้อนเกี่ยวข้องกับความต่อเนื่องของบริการสำหรับโรคเรื้อรังในพื้นที่ชนบท โดยเฉพาะการส่งต่อ การรับรู้สิทธิบริการ และค่าใช้จ่ายด้านเวลา/การเดินทาง เป็นฐานสำหรับการทดลองระบบฟื้นฟูหัวใจชุมชน บ้าน หรือทางไกล แต่ผลการศึกษาไม่รองรับการอ้างว่ารูปแบบใดมีประสิทธิผลเหนือกว่า
บทบาทของนักวิจัยไทย
วารสารระบุผู้เขียนทั้งสี่อยู่ Department of Adult and Elderly Nursing, Boromarajonani College of Nursing, Sunpasitthiprasong, Faculty of Nursing, Praboromarajchanok Institute จังหวัดอุบลราชธานี นับเป็นงานของทีมสถาบันสุขภาพในไทยและศึกษาคนไข้ในประเทศไทย แต่ไม่มีหลักฐานยืนยันการขยายผลสู่โรงพยาบาลอื่น
ข้อจำกัดที่ควรรู้
ขนาดตัวอย่างเล็ก 55 คน คัดเลือกแบบเจาะจงจากโรงพยาบาลแห่งเดียว ไม่มีผู้ป่วยที่เคยได้รับส่งต่อเข้าฟื้นฟูหัวใจ จึงจำกัดการเปรียบเทียบกลุ่มและอาจมี selection bias ข้อมูลอุปสรรคมาจากการตอบตนเอง การวิเคราะห์กลุ่มย่อยเป็นแบบสำรวจ ไม่สามารถสรุปเหตุและผล